Friday, October 13, 2017

The members of nomadic and de-notified communities talked about their concerns and demands to representatives of media...

The members of nomadic and de-notified communities talked about their concerns and demands to representatives of  media. After listening to the list of the demands, even the media felt that  these demands are not such that they cannot be fulfilled. It requires will of the policymakers and administrators. If they could show that willingness 70% of our pending work would be accomplished in minutes… The demands these communities spoke about are listed below:
 
1. Allotment of plots to homeless and landless families.
2. Increase the amount provided for building house..
3. Include the names of families living in shanties in the BPL list.
4. Ease the process of obtaining caste certificate.
5. Issue Antyoday ration cards to families living in huts and shanties.   
6. Issue a profession defining identity cards.
7. Special provisions for nomadic and de-notified tribes under 27% OBC reservations.
8. Equal participation and representation of all nomadic and de-notified tribes in the Board for Nomadic and De-Notified tribes. An advisory group can also be appointed.
9. Appropriate rehabilitation of Vadee and Madaree
10. Reframe the almost obsolete official list of Nomadic and De-notified communities. Include Meerbarot and Fakir in it.
11. Solve this never-ending issue of police harassment of Dafer.
12. Formation of district committees headed by the district Collector to address the issues of nomadic and de-notified communities.. Bi-monthly follow up meeting, chaired by the Collector.
13. Increase the scope of   Boards for nomadic and de-notified communities. Its involvement and work has to go beyond loan sanctions. The Gujarat chapter can draw example for the corporation launched by Haryana Government.
14. Make special provisions to enable the illiterate individuals acquire driving license. Most of the nomadic individuals are illiterate and cannot pass the written test.
15. Budget allocations should be in tune with the population size of the community and the government needs to take proactive measures to ensure the budget is spent accordingly.
16. Make cooperative societies of families desiring to farm the government wastelands and allot them land to cultivate.
17. Protect the nomadic and de-notified families renting the land to farm against the crop failures resulting due to natural calamities.  
18. Create spaces for urban nomadic and de-notified families to carry out their business of selling vegetables and likes.
19. Priority to Oad and Vanzara communities for sand mining on river beds.
20. Approve the Devipujak and Rawal landless families farming on the riverbeds.
21. Allot Ma Amrutam cards that allows access to health facilities to nomadic and de-notified families.
22. To protect and encourage the traditional art forms of Bhavai and Acrobatics, make provisions to train the Bhavaiya, Turi, Barot and Nat. If required open an institute that works towards conservation and contemporizing of these traditional folkart forms.

We hope these demands reach the concerned political parties and  policy makers. The nomadic and de-notified communities are coming together on 14th October 2017 in Palanpur to voice out their demands…

અમદાવાદમાં આજે પત્રકાર મિત્રો સાથે વિચરતી જાતિના આગેવાનોએ પોતાની માંગણીઓની રજૂઆત કરી. જો કે માંગણીઓ સાંભળીને પત્રકાર મિત્રોને પણ થયું કે આ માંગણીઓ કાંઈ એવડીએ મોટી નથી કે તે પુરી ના થઈ શકે બસ ઈચ્છા શક્તિ હોય ને ગરીબો માટે કરુણતા તો 70 ટકા કામો તો ચપટીમાં થાય તેમ છે.

વિચરતી અને વિમુક્ત જાતિઓની માંગણીઓ
1. ઘર વિહોણા પરિવારોને #રહેણાંક અર્થે #પ્લોટ
2. #મકાન સહાયમાં વધારો
3. ઝૂંપડાંને કાચા ઘરમાં રહેનાર તમામના બી.પી.એલ.યાદીમાં નામ
4. સરળતાથી જાતિ પ્રમાણપત્ર
5. ઝૂંપડાં ને કાચા ઘરમાં રહેનારને બી.પી.એલ. કે #અંત્યોદય રેશનકાર્ડ
6. વ્યવસાયનું સરકારનું ઓળખપત્ર
7. 27 ટકા ઓબીસી #અનામતમાં જ વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓને જુદી ફાળવણી
8. વિચરતી વિમુક્ત જાતિ માટે બનેલા #નિગમમાં દરેક જાતિઓને સમાન પ્રતિનિધિત્વ, એડવાઈઝરી ગ્રુપ પણ રચી શકાય.
9. #વાદી, #મદારીનું યોગ્ય પુનઃવસન
10. વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓની યાદીમાં સ્પષ્ટતા, સુધારણા. મીરબારોટ અને ફકીરનો નવી જાતિ તરીકે ઉમેરો
11. #ડફેર પરિવારોને પોલીસ દ્વારા થતી કનડગતનું નિવારણ
12. જિલ્લા સ્તરે વિચરતી વિમુક્ત જાતિના પ્રશ્નોના નિવારણ માટે કલેક્ટરની અધ્યક્ષતામાં કમીટી. દર બે મહિને કમીટી સમક્ષ મુકાયેલા પ્રશ્નો અંગે #કલેક્ટરની અધ્યક્ષતામાં બેઠક
13. વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓ માટે નિમાયેલ નિગમમાં લોન સિવાયના પણ કામો. હરિયાણા સરકારે કરેલા કોરપોરેશનની જેમ ગુજરાતમાં નિગમ ચાલે 
14. ધો. 8 પાસના પ્રમાણપત્ર ને લેખીત પરિક્ષા વગર નિરીક્ષર વિચરતી વિમુક્ત જાતિના લોકોને #ડ્રાઈવીંગ_લાયસન્સ
15. વસતિ પ્રમાણે બજેટની ફાળવણી ને તે ખર્ચાય તે માટે સરકારના સામેથી પ્રયત્નો
16. સરકારી ખરાબાને પડતર જમીન ખેતી કરવા ઈચ્છતા પરિવારોને મંડળી બનાવીને સામૂહીક ખેતી માટે ફાળવણી
17. ઉધેડ ખેતી રાખનાર વિચરતી વિમુક્ત જાતિના પરિવારોને કુદરતી આપતીમાં ખેતીમાં નુકશાન થાય તો પાક વિમા યોજનાની મદદ
18. શહેરમાં રહેતા વિચરતી વિમુક્ત જાતિના શાકભાજી કે અન્ય વ્યવસાય કરતા ફેરિયાઓને બેસવા માટે જગ્યા
19. નદીના પટમાં રેતીના ખનન માટે ઓડ અને વણઝારાને પ્રાથમિકતા
20. નદીના પટમાં ખેતી કરનાર દેવીપૂજક અને રાવળને પટમાં ખેતી માટે મંજુરી
21. #આરોગ્યલક્ષી સુવિધા મળે તે માટે વિચરતી વિમુક્ત જાતિના પરિવારોને મા #અમૃત્તમ_કાર્ડની ફાળવણી
22. #ભવાઈ કરતા #ભવાયા, #તુરી બારોટ ને અંગકસરતના ખેલ કરતા નટને તેમની કલાને વધુ પ્રોત્સાહન મળે તે માટે વિશેષ જોગવાઈ, ભવાઈ શાળા થાય તો ઉત્તમ કલાકારો આપી શકાય.
વગેરે જેવી માંગણીઓ મિડીયા સમક્ષ લોકોએ મુકી... આશા રાખીએ રાજકીય પક્ષો સાંભળે ને એમની માંગણીઓ સંતોષાય.

તા.14 ઓક્ટોબર 2017ના રોજ પાલનપુરમાં આ માંગણીઓ માટે જ #વિચરતી અને #વિમુક્ત જાતિના લોકો એકત્રીત થઈ રહ્યા છે.

#NomadicTribes #VSSM #MittalPatel #PressConferance #NomadicTribes #Demand #NomadsOfIndia


We are Fakir

 
You must have seen us roaming with a frankincense scented dhoopdan and jhola on the shoulders.

Most of us have given up doing so and have settled down but there are many who still wander. What should we ask for? A house and or opportunity to rest our legs! 70 years of independence yet we do not have the luxury to rest our legs. We just got to know that we are not on the list of nomadic communities. We are not considered one inspite of the fact that it is how we have survived all these centuries. When will the edit this official list? They OBC list is getting some new inclusions can’t the list that concerns us also get a priority?

We demand the inclusion of our community in the list on nomadic and de-notified communities.  

VSSM is in completely supports this demand!

અમે ફકીર
હાથમાં #લોબાનનો #ધૂપ ને ખભે ઝોળી લઈને ફરનારા.
અમારામાંના ઘણા આજે આવું નથી કરતા ઘણા સ્થાયી થયા પણ હજુએ ઘણા રઝળે છે. યાતનાભર્યું અમારુ જીવન. શું માંગીએ અમે.. રહેવા #ઘર ને પગમાં વિશ્રામ... પણ આઝાદીના આટલા વર્ષેય વિશ્રામ અમારા નસીબમાં નહીં. સરકારી ખરાબામાં પ્લોટની માંગણી કરી ત્યારે ખબર પડી કે અમે #વિચરતી જાતિની યાદીમાં નહીં...
ક્યારે થશે આ યાદીઓ ઠીક કરવાનું.. નવી જાતિઓ #ઓબીસીની યાદીમાં ઉમેરવાનું થોડો સમય મુલતવી રાખી જે છે એને પહેલાં ઠીક ના કરી શકાય?
વિચરતી જાતિઓની યાદીમાં સમાવેશની માંગ અમારી... ને એમની આ માંગને અમારો ટેકો

#ફકીર #Fakir #NomadicTribes #ConditionOfFakir #NomadsofIndia #MittalPatel#VSSM

We are Dafer

We presented Katiya Dafer(seen in the picture) to the police
We are believed to be ruthless honestly, a sight of police jeep in vicinity scares the hell out of us!

Police and Dafer enjoy a long-standing animosity. In the past Dafer were involved in looting and robbing people which was the reasons of frequent police visits but, we have left our unlawful activities yet, police does not allow to let us be!!  

Since last one year, we have requested a copy of the list containing the names of criminal Dafer. The community leaders decided to present all the accused Dafer men on the list before the police, whether those on the list is an offender or not.  The Dafer men are also willing to offer themselves to the police but the Police department and the Home department are absolutely not interested in accepting this request.
We presented Katiya (seen in the picture) to the police, the other police station got offended and harassed us because we did not bring him to them! Others also want to follow Katiya but, the police are not prepared to talk to us. We have made so many rounds to their offices, requesting for their time but, nothing seems to work!
We are fed up of all these everyday harassments and want to spare ourselves from it but, the police are not interested in sparing us!! Someone need to make the police understand?
We demand freedom from these frequent police harassment and also want residential plots allotted in the village. VSSM in complete support of this demand..

અમે ડફેર

કહેવાઈએ ખુંખાર પણ પોલીસની લબકારા લેતી લાઈટથી બી મરીએ...

પોલીસ ને અમારી હારે જનમ જનમના વેર જેવું... પેલા લૂંટ કરતા એટલે પોલીસ અમારા ત્યાં આંટાય ખુબ દેતી. પણ હવે તો બધુ મુક્યુ પણ પોલીસ અમને મુકતી નથી...

સરકાર પાસેથી #ગુનેગાર ડફેરોની યાદી માંગી. અમે નક્કી કરી લીધુ ગુના કર્યા હોય કે ના કર્યા હોય પણ પોલીસના ચોપડે જેમના નામ ચડ્યા હોય એ તમામ #ડફેરને હાજર કરવા. છેલ્લા વરસથી #ગુનામાં નામ હોય એવા ડફેરોની યાદી માંગી છે ને એ બધાને પોલીસ સામે હાજર થવું છે પણ જુઓને એમાં પોલીસ વિભાગ ને કે #ગૃહ_વિભાગને જરાય રસ નથી. 

(ફોટોમાં દેખાય એ એક કટિયાને હાજર કર્યો એમાં બીજા પોલીસવાળા લોઈ પી ગ્યા છતાંય બીજાનેય હાજર કરવા છે એ નક્કી પણ એ માટે સાથે બેસો તો ખરાં..ગાંધીનગર પોલીસ અને સરકાર પાસે સમય માંગવામાં જુત્તાય ઘસી ગયા પણ આ વાત માટે એમને સમય નથી)

અમારે તો પોલીસની ઝંઝટમાંથી છુટવું છે પણ ભઈ સાબ આ પોલીસ અમને છોડવા રાજી નથી...
કોઈ સમજાવો આમને... સામે ચાલીને હાજર થવા રાજી છીએને છતાં......
#પોલીસ સાથેની રોજ રોજની માથાકૂટોમાંથી મુક્તી ને ગામની વચાળે ઘર આપો ની અમારી માંગ...ને એમની આ માંગને અમારો ટેકો

#Police #Dafer #HumanRights #VSSM #MittalPatel #DenotifiedTribes#DGPOfficeGandhinagar

Thursday, October 12, 2017

We are Bhavaiyaa, the performers of the yore…

We are Bhavaiyaa, the performers of the yore…

“The stage is where I belong. When I am performing the role of a king, the stage shrugs with excitement and the audience is left spellbound.  There would be repeated requests of ‘once-more.’ I have servants at my back and call. As a king, I would bestow in lacs. However, once the curtains fell, I had taken off the costumes… the reality was completely the opposite.”

Bhavaiyaa Artist
This is an excerpt from the poem by Baldevbhai Bhavaiyaa. It beautifully narrates the realities and turbulences  the once celebrated Bhavaiyaa, experience today.

We were engaged in a conversation with this community when we causally asked Khodabhai, a performer who usually played the role of a women in the Bhavai acts, “Why do you wear just half wig, it would look more attractive it your wig covered your entire scalp?” Khodabhai had a very honest and upfront answer, “In the earlier days, we were rewarded very well for our art. After seven days of performances we took back lots of donations! These days no one likes to watch Bhavai, we are old but, continue to practice our traditional profession because that is all we know. We do not have land or other riches to fall back on.  We are left with no choice but to continue doing this. We know no one likes to see a half bald women but, a wig that covers the entire head is too expensive and if we spend money of costumes and cosmetics we will be left with nothing feed our families and self!

Can’t there be special incentives and support to promote and revive our art and make it more contemporary so that it appeals the current generations. These are the challenges the Bhavaiyaa face…

અમે ભવાયા...

રાજા બનીને જ્યારે સ્ટેજ પર આવું
ત્યારે સ્ટેજને ગજવી દેતો, ને પ્રેક્ષકોનું મન મોહી લેતો
વારે વારે વન્સમોર લેતો, દાસદાસીઓ ખમ્મા ખમ્મા કરતા
ને હું લાખોનું દાન દઈ દેતો
પણ પાત્ર પત્યા પછી વેશ ઉતારી ઘર ભણી જોતો.........
બળદેવભાઈ ભવાયાએ લખેલી આ કવિતામાં ભવાયા સમાજની વ્યથા છે.

ભવાઈમાં સ્ત્રી પાત્ર ભજવનાર ખોડ ભાઈને એમ જ પુછી લીધુ કે, માથામાં હંમેશાં અડધી વીગ કેમ પહેરો? પુરી પહેરો તો વધારે રૃડા લાગો. અમે તો અમસ્તા જ આ કહ્યું પણ #ચુંવાળિયાકોળીના ભવાયા ખોડભાઈએ એનો જવાબ આપ્યો,

‘તમારી વાત સાચી પણ ભવાઈ જોવી હવે કોઈને ગમતી નથી. અમારીએ ઉંમર થઈ બીજુ કશું આવડતું નથી ને કોઈ જમીન જાગીર છે નહીં. એટલે આના પર નભ્યા વગર છુટકોય નથી. પહેલાં સાત દિવસ ભવાઈ કર્યા પછી લોકો ઘણું દેતા પણ હવે એમ થતું નથી. માંડ માંડ ઘર જોગું નીકળે એમાં #શૃંગાર માટે વધારે પૈસા ફાળવવાનું અમને પોષાય નહીં. ને એટલે અડધી વીગ. ખબર છે ટાલવાળી સ્ત્રી જોવી કોઈને ગમે નહીં પણ આમાં વધારે પૈસા ખર્ચુ તો ઘેર શું આપુ?’

અમારી કલાને પ્રોત્સાહન ના મળે? #ભવાઈને નવા સ્વરૃપે સમાજ સમક્ષ મુકવામાં અમને મદદ ના મળે? 
#ભવાયા સમાજનો આ પ્રશ્ન...

#Bhavaya #NomadicTribe
s #VSSM #MittalPatel #ConditionOfBhavai#culture #Bhavai #HumanRights

The nomadic communities are demanding such changes to help them get driving license and we support their demand, do you?...

Karshankaka Devipujak and Rameshbhai Vansfoda
sharing thier difficulties regarding driving license
 with Mittal Patel 
“Recently, we bought these carrier rickshaws to help us earn better living. We load the rickshaw with brooms and travel around in the villages. These autos are time and energy efficient i, we now cover more distance in less time which helps increase our earning. The problem however is we do not have driving license. The police know that and take advantage of the issue. In fact, it is practically impossible for us to obtain driving license. We are illiterate and to get a license requires us to be educated until atleast 8th grade. So how can we acquire license when we do not have documents to support our application!!” this is the dilemma Karsankaka Devipujak and Rameshbhai Vansfoda.

Karshankaka Devipujak and Rameshbhai Vansfoda with
their carrier rickshaws.

We wrote to the authorities regarding the issue, ‘The minimum requirement to obtain a license to drive a heavy vehicle is 8th grade, we cannot issue license without that qualification.” Apart from this the applicants also need to appear for a test. The illiterate nomadic and de-notified communities find it difficult to meet such requirements. The processes of obtaining documents need to be made inclusive. This extremely marginalized communities who are trying hard to reinvent their livelihoods and bring themselves in the mainstream are still way to backward. They find it challenging to meet such pre-conditions. We have to re-look at the procedures and make them diversity friendly. The nomadic communities are demanding such changes to help them get driving license and we support their demand, do you?

‘મહેનત મજુરી કરવા હાટુ જ છકડો લીધો સે ને? છકડા માથે હાવેણી(#સાવરણી) લઈન વેચવા જઈએ તો ઝાઝુ ફરી હકાય ને ધંધો હારો થાય. પણ અમારી કને ડ્રાઈવીંગ લાયસન્સ નહીં ને એ નીકળે નહીં. પોલીસવાળા ખુબ હેરાન કરે. #લાયસન્સ માટે કોશીશ કરી તો કેસે 8 પાસનો દાખલો લાવો. પણ અમે તો અભણ ને અંગૂઠા છાપ. કોઈ નિશાળમાં ગ્યા જ નથી તે દાખલો કઈ નિશાળમાંથી જડે?’ કરશનકાકા દેવીપૂજક, રમેશભાઈ #વાંસફોડા ની આ મૂંઝવણ.

લાયસન્સમાં સરળતા માટે અમે લખ્યું. અમને જવાબ મળ્યો કે, ભારે વાહન ચલાવવા જ ધો.8 પાસનું પ્રમાણપત્ર જોઈએ બાકી નહીં. પણ આ વાત જિલ્લાની #વાહનવ્યવહારકચેરી માન્ય રાખતી નથી ને વળી એમાં પરિક્ષા ઉમેરી.. વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓ માટે આ બધુ અઘરુ...

વિકસી રહેલા આપણા આ દેશનો #વિચરતી અને #વિમુક્ત જાતિઓ પણ હિસ્સો છે જે હજુ સદીઓ પાછળ છે. તેમને પણ મુખ્યપ્રવાહમાં જોડવાના છે. #ડ્રાઈવીંગ લાયસન્સ સરળતાથી મળે એ અમારી માંગ.. ને એમની એ માંગને અમારો ટેકો...

#વિચરતીવિમુક્તજાતિઓ #NomadicTribes #DenotifiedTribes #DrivingLicense #Devipoojk #અમેપણછીએ #MittalPatel #VSSM #સંમેલન #Vansfoda


Our poverty isn’t hidden and yet we can’t feature in BPL list!!

Amratbhai Raval's Bunglow which has just TV and the
documents of his indentity that he treasures more than his life
Our poverty isn’t hidden and yet we can’t feature in BPL list!!

This is Amratbhai Raval’s Bunglow that you see here! His bungalow just has a TV and the documents of his identity that he treasures more than his life. “The BPL list has names of the rich and influential from this village, when we request for including  our name to  the list they reply it is not possible  because we have a TV and cycle parked in the front yard of  our shanty made with twigs and  jute bags. They can see the TV but cannot see our poverty!!  My father died dreaming of a house and I am half way through mine but,  the dream of having a house is hard to come by in this lifetime. 

“All these years we were expecting our governments to help us with it, but…”

We are demanding for inclusion of all families living in shanties and do not have means of livelihood, in the village BPL list…..

બી.પી.એલ. યાદીમાં અમારુ નામ નહીં! અમે તો ભાઈ બંગલાવાળા.

Mittal Patel at Amratbhai Raval's Bunglow which is
made with twigs and  jute bags. 
ફોટોમાં દેખાય એ અમરતભાઈ રાવળનો બંગલો. ઘરમાં એક માત્ર સૌથી મોંધુ ટીવી ને હા ઓળખના આધારો તો જીવથીયે વાલા.

‘BPL યાદીમાં ગામના પૈસાવાળાના નામ લો બોલો? અમે કહીએ કે અમારા નામ નાખો ને તો કે, તમાર ઘેર ટીવી ને #સાયકલ એટલે તમારુ નામ નહીં. મારુ હાળુ કોથળામોંથી બાંધેલું મારુ ઘર ના દેખાયુ ને ટીવી દેખઈ જ્યું. મારા બાપાની આખી જીંદગી ગઈ ને મારી અડધી તોય ઘર ભેગા ના થ્યા ના કોઈ દાડો થવાના એ નક્કી...

#સરકાર અમારી માઈ- બાપ મદદ કરશે એમ ધારેલું પણ.....’
છાપરાંમાં કે કાચા ઘરોમાં રહેતા જેની પાસે #આવકના પુરતા #સાધનો નથી એ તમામ ના નામ બી.પી.એલ. યાદીમાં આવે એવી અમારી માંગ...

#BPLList #BPL #Mittalpatel #VSSM #Nomadictribes #DenotifiedTribes#Ration #FoodSecurity #RightToFood #Raval #AmePanChhiye #Samelan

Tuesday, October 10, 2017

We are in complete support to this demand by Vadee-Madaree, are you??

As Mittal Patel started speaking about the planning of upcoming
event - Vadi families brought her at the heart their existence...
Vadee..

Remember the image that is often associated with India, the country of snake charmers. Well, Vadee are the snake charmers of bygone era, with turban on the head and a cotton jholi hanging on the shoulder they charm us with their tricks. The Vadee today are required to beg as a means to earn living. They are ok with the Wildlife Protection Act and the resultant ban on capturing snakes, what hurts them is the fact that the policy makers overlooked the need to rehabilitate them. The Vadee has a strong presence in Gujarat, with an estimated population of more than 2 lacs.

“Look at us, this is just us from one settlement. Imagine all of us coming together on 14th October. 

Vadis greeting Mittal Patel - in fact bursting their heart out
in search for solace...
We will be coming to Palanpur. Not for anyone else but, we will be there for ourselves and our children. We have been asking for a Snake Park very similar to Chennai’s Erula Snake Park. It is an initiative designed to rehabilitate the snake-charmers of Tamil Nadu. We do not like to beg hence, want some kind of gainful employment.”


We are in complete support to this demand by Vadee-Madaree, are you??

’વાદી’
માથે પાઘડી, ખભે ઝોળી ને હાથમાં મોરલી. ઝોળીમાંથી અવનવા દાગીના કાઢે ને આપણને બતાવે. સાપના ખેલ કરનાર આ વાદી આજે ભીખારી બન્યા. સાપ લઈ લીધા ઈનો વાંધો નહીં પણ બીજો વિકલ્પેય ના આપ્યો?
‘અમે એકલ દોકલ નથી બે લાખ કરતાં વધુ ને એય ફક્ત ગુજરાતમાં લો બોલો?
સાપ લઈ લીધા તે અમારે ક્યાં બાપીકી જાગીર હતી? શું ખાવુંને ખવરાવું ઈનીએ અમે જેને માઈ બાપ માનતા ઈમને ચિંતા ના કરી!
અમે એકલ દોકલ નથી લો જોઈ લો. એક જ વસાહતના અમે આટલાં જો બધા ભેગા થાશું તો?
પણ હવે થાશું. કોઈના માટે નહીં અમારાં માટે ભેગા થાશું...
ને તમીલનાડુમાં વાદી જેવી ઈરુલા જાતિને સરકારે જેમ થાળે પાડી એમ અમનેય પાડોની અમારી માંગ કહીશું ...’
વાદી મદારીની આ માંગને અમારો ટેકો... ને તમારો?

#vadi #Samelan #NomadicTribes #DenotifiedTribes #SnakeCharmer #SnakePark #IrulaTribes #MittalPatel #VSSM

I will have one prayer though, a little prayer to my Devi Ma (community deity) to let my next birth not be as nomad....

Her only crime is that she is a Devipujak Women!!!
I am a Devipujak


I have spent my entire life working as manual labour or scavenging the trash for junk. The energy and zeal during my youth allowed me to wo
rk harder and dream bigger. But, the realities of the condition I live in haven’t changed much over the decades. Don’t I, look like sixty? Yet, I can’t access widow pension or pension for the elderly.  Why? Because, I don’t have enough proofs to prove my identity. Tell me, how do I obtain those proofs? Look at where I stay, this is government wasteland, for everyone else we have encroached upon government land so any day any one can ask us to move out. We have no choice but to keep roaming with our bundled belonging. This is how I have lived my entire life. Earlier I also had to care for my children and  had  be bundle them along!


These days, if I am feeling good I go out to beg for food, if I can’t walk that distance I just wait for some Samaritan to come and give me some food!! Or else spend the day just like that!!

Even the bigger and better dreams of the yore were never about a bungalow or luxury I just wanted a decent roof to protect myself and my children against the harshness of natural elements. Look at me my frail body now… unfortunately, there are no dreams now, not even frail ones!! I am eagerly waiting for the eventual and inevitable… want to
go away soon!!

I will have one prayer though, a little prayer to my Devi Ma (community deity) to let my next birth not be as nomad....

હું દેવીપૂજક

#ભંગાર વીણવાનું ને જે મળે તે મજુરી આખી જિંદગી કરી. જુવાનીમાં કામેય ખુબ કર્યું ને સપનાંય મોટા જાય પણ ઘર ના થઈ શક્યું. દેખાવથી 60 થ્યાનું તો જણાય છે ને? તોય વૃદ્ધ પેન્શન કે વિધવા સહાય અમને ના જડે. પુરાવાની #રામાયણમાં જ તો!

જુઓન ઘર કેવું? ક્યાંથી બધુ ભેગું કરવું? #સરકારી ખરાબામાં, ના ના બધાની ભાષામાં અમે દબાણમાં રહીએ એટલે ગમે ત્યારે આવીને કાઢી મુકે તે આખી જીંદગી લબાચો ને ભેગા છોકરાં હાથે રખડતી રહી. 
હાલ તો તબીયત હારી હોય તો માંગવા જવું બાકી કોક ખવારી જાય તો ખાવું બાકી રામે રામ...
#બંગલાનું #સ્વપ્ન નહોતું પણ ટાઢ, તડકો ને #વરસાદ રોકાય એવું છાપરુ જ માંગ્યું તુ ને પણ એ ના મળ્યું.. હવે સપનાંય નથી આવતા ને દેહ પણ જુઓ મુઠ્ઠીમાં સમાય એવડો થઈ ગ્યો. હવે ઝટ અહીંથી છુટકારો થાય તો રામે રામ...

આવતો જનમ #વિચરતી જાતિમાં ના આલતો એવી દેવીને પુજનારી #દેવીપૂજક ‘મા’ ની પ્રાર્થના..

#DreamOfHouse #Dream #MittalPatel #VSSM #NomadicTribes #DenotifiedTribes #WasteLand #ConditionOfNomads #Devipoojak #NomadsOfIndia #HumanRights

VSSM supports the Bharthair’s call for inclusion in the official list of nomadic communities.

Mittal Patel try her hands on Ravan Hattha with
a bharthari man
Bharthari

We have been singing lullabies for centuries, families host us to sing to their new born children. We bless each child with lullabies that talk about cradles made of gold  and strings studded with  diamonds but, our children aren’t fortunate  enough for even a wooden cradle, to them an old saree tied  to the ends of a cot or to tree trunks is the best cradle they can have.

Our hosts  give us old sarees and grains in return for the lullabies we sang to their children. The sarees tied around few frail branches become our home on some government wastelands.

Mittal Patel planning for upcoming Maha Sammelan with
nomads
Our livelihood requires us to lead itinerant life. We have been living like that for centuries and yet we are not recognized as nomadic community. The official list of the nomadic communities does not feature our name. All this time we never knew we were not on the list, it was only after when we went to get our caste certificates that the official made this shocking revelation that we were not on the list. Our forefathers have always wandered for work.   With this Ravanhatta in our hands, we have been wandering all our lives. Yet, we are not considered to be nomadic!!


We will be in Palanpur on October 14th to let the world know, ‘we exist’….

VSSM  supports the Bharthair’s call for inclusion in the official list of nomadic communities.


‘ભરથરી’

સોનાનું પારણીયું ને હીરાની સે દોરી..
મોમા ઈમના હોંશિલા તે હાલરડું ગવરાવે...
હાલુલુ હાલ બેબીબેન તમે હો વરના થાજો...
આવા #હાલરડાં અમે બધાયના છોકરાં માટે ગાઈએ. ને દરેક બાળક સોનાના પારણીએ ઝુલે એવો હરખ ને આશિર્વાદ અમે આલીએ પણ અમારે તો લાકડાંનુંય પારણીયું નસીબમાં નહીં. લાકડાંના બે દાંડા વચ્ચે સાડી બાંધીએ એજ અમારાં બાળકોનાં સોનાના પારણિયા.

આવા હાલરડાં ને #ભજનોના બદલામાં જુની સાડી ને દાણા અમને દાનમાં મળે.
દાનમાં મળેલી આજ જુની સાડીઓની આડાશો કરીને અમે સરકારી ખરાબામાં પડ્યા રહીએ.
ભજન અને હાલરડાં ગાવા ગામે ગામ ફરીએ તોય અમે વિચરતી જાતિની યાદીમાં નહીં. યાદીમાં નહીંની અત્યાર લગી તો ખબરેય નહોતી. આ તો જાતિ પ્રમાણપત્ર માંગવા ગ્યાને તમે વિચરતીમાં નથી એવું અધિકારીએ કહ્યું. ધ્રાસકો પડ્યો. અમારા બાપ દાદા ને અમે ખભે રાવણહથ્થા સાથે આખી જીંદગી રઝળ્યા તો અમે યાદીમાં કેમ નહીં?

વિચરતી જાતિની યાદીમાં અમારો સમાવેશ કરોની માંગ ભરથરી સમાજની ને અમારો એને ટેકો...
14મીએ અમે બધા ભરથરી આવીશું ને કહીશું કે ‘અમે પણ છીએ’

#ભરથરી #વિચરતીજાતિ #અમેપણછીએ #સંમેલન #NomadsOfIndia #MittalPatel #VSSM #DenotifiedTriebs #NomadicTribes #Bharthari #Ravnhththa #ConditionOfNomads

We are Saraniya, the knife sharpeners...

We are Saraniya, the knife sharpeners. The Saraan we use to sharpen the knives gives our community this name. Saraan is a machine we carry on our shoulders when work takes us from one village to another. The work we do involves skillful rubbing of our fingers with the sharpening wheel.  As a result, our fingerprints get erased. Even the biometric machines could not capture them when we applied for Aadhar UID.

Mittal patel with one of the Saraniya at his settlement
The demand for our skill is gradually decreasing as not many use these traditional blades. Hence, we have started selling knives. But the police harass us on the pretext that we keep weapons. Sometimes they even take us to police station.  Have you heard of any Saraniyaa hurting someone with the knives they sharpen? There would not be a single case of something like this in entire country yet, the police never listen to this argument.

We would want the government to issue an identity card that mentions us as knives sellers.  We also want a ration card that enables us to obtain grains and our names included in BPL list. This is our demand to our government. The government is like a parent to us. It is natural we have certain expectations from our parents!!

સરાણ પર છરી ચપ્પુની ધાર કાઢનાર અમે #સરાણિયા. #સરાણ ખભે લઈને ગામે ગામ રઝળીએ.


Mittal Patel with nomadic community
ધાર કાઢી કાઢીને આંગળીઓની છાપય ધસાઈ ગઈ તે #આધારકાર્ડ માટે આંગળીની છાપેય નથી આવતી...
ચપ્પુની ધાર કાઢતા કાઢતા હવે ચપ્પા વેચવાના ચાલુ કર્યા. પણ #પોલીસ #હથિયાર રાખો છો એમ કહીને હેરાન કરે છે. ક્યારેક તો પકડીને લઈ જાય છે. અમે કહીએ સરાણ ને ચપ્પા સાથે સરાણિયાનો સદીઓનો નાતો. આ ચપ્પાથી ક્યારેય કોઈને માર્યોનો સરાણિયાનો એકેય દાખલો આખા દેશમાં ના જડે સાહેબ.. પણ અમારુ હાંભળે કોણ?

ચપ્પાની ધાર કાઢનારા અમને ચપ્પા વેચનારા તરીકેનું સરકારનું ઓળખપત્ર આપો ને સાથે, ઘર, અનાજ મળે એવું રેશનકાર્ડ, #બીપીએલયાદીમાં નામ ને ધંધા માટે નાની મદદ.. આ અમારી માંગ. #સરકાર અમારી માઈ-બાપ ઈની પાહે એટલો તો અધિકાર ખરો ન?

બાકી તમે બધાય સુખી થાવના આશિર્વાદ

#VSSM #Sarania #Saran #NomadicTribes #ConditionOfNomads #Aadharcard #MittalPatel #HumanRights #FingerPrints #AmePanChhiye #Samelan #માનઅધિકાર

Monday, October 09, 2017

VSSM is supporting this demand by the Nat, are you?

Nat performing acrobatics
Nat

The image that crosses your mind at the mention of the word Nat is acrobats walking on ropes,  correct?

You can see  such daredevil acts in circus as well but,  the circus artists perform with safety measures, whereas we have none.

Many of us have had fatal accidents while performing these acts but, we have complete faith in our deity. It is be
cause of our trust in her blessings that we are able perform fearlessly. You won’t find us in towns and urban areas but, we still perform in the remote regions of Gujarat.. try finding us you would be surprised to witness our daredevil stunts.

Oh yes, do not confuse us with those roadside Nats who make their small children act and perform such life-threatening acts, we are not those, we can never risk the lives of our children we are the Raj-Nat of Gujarat. During the times of Kings and kingdoms we were much honored and respected for our skills but, our fate has changed now!!

We were never part of any region, we kept travelling to various places to perform our art and we continue to  do that. But, the government does not consider us as nomadic community. We do not feature on the list of nomadic communities. Can you believe that??

Get us our community included in the list, can you? The officials do not give us a caste certificate because they cannot find our community on the list when they look at their computer screen!! Without a caste certificate, we are unable to access any of the government schemes that are for the benefit of communities like us. All we want is getting our community included in the official list of nomadic tribes of Gujarat..

VSSM is supporting this demand by the Nat, are you?

'નટ '

'આ શબ્દ બોલતા જ દોર પર #ખેલ કરતા અમે તમને દેખાઈએ.

સરકસમાંય અંગકસરતના અમારા જેવા ખેલ થાય પણ એ લોકો નીચે નેટ બાંધે પણ અમે ના બાંધીએ.
ઘણા પડ્યાને જીવથી ગયા. અામ તો અમારી સતીમાં અમારી રખેવાળી કરે ને એના ભરોષે જ અમે દોરડાં પર ચાલીએ.. યાદ આવ્યાને અમે? આજે બહુ નથી દેખાતા.. મૂળ તો લોકોને હવે નથી જોવા એટલે જ નથી દેખાતા પણ અંતરિયાળ ગામડાંમાં અમે હજુએ છીએ.. શોધજો દેખાઈશું.

અને હા અમે ગુજરાતના નટ. કોઈ દી નાના બાળકો પાહે ખેલ ના કરાવીએ. એટલે શહેરમાં માઈક ચાલુ કરી નાના બચુડાને ખેલ કરતા જોઈને એ અમે, એમ ના માનતા અમે તો #રાજનટ...
રાજા જેવો ઠાઠ હતો પહેલાં.. પણ નસીબની બલીહારી...

#વિચરણ તો પહેલાંય હતું ને આજેય છે.. છતાં અમે #વિચરતીજાતિની યાદીમાં નહીં. લો બોલો?

#કોમ્પ્યુટરમાં અમારુ નામ ચડાવી આલો એટલે બસ ને એ અમારી માંગ...'

જાતિ પ્રમાણપત્ર આપતા પહેલાં સરકારી વેબસાઈટ પર જાતિની યાદી ચેક કરતા અધિકારીને નટ યાદીમાં દેખાતા નથી એટલે #પ્રમાણપત્ર મળતા નથી એટલે એમને તો એમનું નામ કોમ્પ્યુટરમાં ચડી જાય એટલે બસ અેમની માંગને અમારો ટેકો ને તમારો?

#VSSM #NomadsOFIndia #MittalPatel #Nat #NomadicTribes #Cast #ConditionOfNonadicTribes #HumanRights #computer


At VSSM we like people to spread their wings and fly… Musabhai Dafer proved to be doing just that...

 Musabhai stays in Juna Padhar village near Viramgaum town.

Few years back, we had compelled him to send his children to school if he wanted our assistance in obtaining documents like ration card etc. The pre- condition worked and Musabhai’s children began attending school in Juna Padhar. We were expecting the village panchayat to allot residential plots to these Dafer families but things did not work-out as we expected. Musabhai had to leave the village. The family moved to Bhojwa where they set up their dangaa on the outskirts of the village.

“How were your exams?” I inquired to the children when I visited the new residence.

Mittal Patel and her team enjoying soulful
meals at Musabhai Dafer's dangaa
“They could not appear for exams as we had to move!!”

Meeting with Mittal Patel - At Dafer Settlement
“You should have moved few days later, should have waited for exams to get over! You wasted their academic year, Musabhai”

“Where do I know all this, Ben! These kids  should have told me but, they also did not utter a word about exams, I am completely unaware of all these matters of admission and exams!”

This was 7 years back. Recently Musabhai called up to complain about the visits the police were making to their Dangaa and threating them to summon the weapons they possessed. Musanbhai was disturbed and disliked the police visiting the dangaa… “Ben, I do not like police frequenting the dangaa, please intervene to solve the issue!”

Next day, Musabhai and I along with Tohid and Maulik reached the office of Gandhinagar DGP.. The officials were very responsive and positive. They immediately called up LCB Sarkhej and ordered them to stop their acts of harassing Dafer. Delighted with the encouraging experience we had we set out to return back to Ahmedabad. Musabhai was with us, “Ben, when you come to our dangaa be firm with the parents and tell them to send their children to school. I have refused to do their work until they do not send them to school.” I was amazed at his concern. Is this the same Musabhai who, some years back did not know anything about school?  Today,  his concern for educating children had grown beyond his own children, he now cared to ensure that the children of entire Dangaa go to school.

At VSSM we like people to spread their wings and fly… Musabhai proved to be doing just that. He now rents 25 bighas to farm and earn his living. His hut has fan, small refrigerator and his stock of grains in neatly arranged containers. Of course, the grains are from fairprice shop but the family has understood the value of storing food and not buying it on daily basis.

“Ben, will you have rotla (millet flat-breads) with us?” he asked us.

“Of course, along with some dhokli nu shaak!” I requested.

As  when we sat down for lunch there were many other foods that had been prepared for us. The pleasure of enjoying such soulful meals with humble folks like Musabhai is second to none..

In the picure - Musabhai wearing checkered shirt..

મુસાભાઈ ડફેર વિરમગામ પાસેના જુના પાધરમાં રહે.

બાળકોને ભણાવશો તો જ #મતદારકાર્ડ કાઢી આપીશું એવી મીઠી ધમકી એમને આપેલી ને પછી તો બાળકો નિયમિત શાળામાં જવા માંડ્યા. જુના પાધરમાં કાયમ આશરો મળશે એવી આશા જાગેલી પણ પછી એ ઠગારી નીવડી. ગામ છોડવું પડ્યું. ભોજવાની #સીમમાં ડંગા નાખ્યા. ત્યાં એમને મળવા ગઈ ને શાળામાં ભણતા છોકરાંઓને પુછ્યું પરિક્ષા કેવી ગઈ? 

‘પરિક્ષા ના આપી. ડંગા ઉપાડવાના હતા ને એટલે.’

‘કેમ ડંગા ચાર દી પછી ઉપાડવા હતા ને? એક ફેરા #પરિક્ષા પતવા દેવી હતી ને?

મુસાભાઈને કહ્યું, ‘આવું કેમ કર્યું છોકરાંઓનું વરસ બગાડ્યું.’

‘પણ મને ચો ખબર હતી આ પરિક્ષાની. છોકરાંઓને કેવું પડે ને મને એમ કે આ ગોમની નિશાળમાંથી દાખલા કાઢીને ભોજવાની નિશાળમાં આલી દઈશું. આવી પરિક્ષા બરીક્ષાની મન શું ખબર પડ?’

આ વાતને સાત – આઠ વર્ષ થયા. હમણાં ભોજવામાં #પોલીસ આવીને #હથિયાર બાબતે બધાને ધમકાવી ગઈ. ખુબ મહેનતુ ને ઈમાનદાર મુસાભાઈને પોલીસનું આમ ડંગામાં આવવું ગમ્યું નહીં. ફોન કરીને, ‘બેન ડોસી મરે તો વાંધો નહીં પણ જમડા ઘર ના ભાળવા જોઈએ, આ પોલીસનું કાંક કરો.’

બીજા દિવસે #ગાંધીનગર ડીજીપી ઓફીસ તોહીદ અને મૌલિક સાથે મુસાભાઈને અમે પહોંચ્યા. પોલીસે સહયોગ કર્યો સરખેજ એલ.સી.બી.ને ફોન કરીને આવું ના કરવા કડક શબ્દોમાં સૂચના આપી. 

સુખદ અનુભવ સાથે અમે પરત આવતા હતા. મુસાભાઈ પણ સાથે હતા એમણે કહ્યું, ‘બેન ડંગામાં આવો તો બધાને છોકરાં ભણાવવાનું ખખડાવીને કેજો. મે એમનું કામ કરવાની ના પાડી સે. જ્યાં સુધી છોકરાં નહીં ભણાવો તા લગી કોઈ કામ નહીં થાય.’

સાંભળીને નવાઈ લાગી આ એજ મુસાભાઈ જેમને પરિક્ષા શું છે એનીયે ખબર નહોતી એની જગ્યાએ આજે એમના બાળકોને તો એ નિશાળામાં મોકલે જ ને સાથે વસાહતના તમામ ના બાળકો પણ નિશાળમાં જાય એનીએ ચિંતાય કરે.

માણસો ઉગાડાવાનું કામ અમે કરીએ ને મુસાભાઈના રૃપમાં આજે ફરી એ દેખાયું. પચીસ વિધા જમીન ભાગવી ખેડે છે મુસાભાઈ. એમના છાપરાંમાં પંખા, નાનુ ફ્રીજ ને સૌથી અગત્યનું #અનાજ ભરેલા પાંચ ડબ્બા હતા. હા ડબ્બામાં અનાજ સસ્તા અનાજની દુકાનનું હતું પણ અનાજ ભરવાની ખબર પડી એ ગમ્યું. ને પાંચ રૃપિયાનું મરચુ, પાંચનું તેલ, બેનું મીઠુ એમાંથી એ નીકળ્યા એનો આનંદ થયો...

એમના ડંગામાં જવાનું હતું. એમણે પુછ્યુ, ‘રોટલા ખાશો?’ મે હા પાડી ને ઢોકળીનું શાક ને રોટલા કરજો એમ કહ્યું. પણ જમવા બેસાડ્યા ત્યારે બત્રીસ પકવાન પીરસ્યા... મજા પડી ગઈ...

ચેક્સ શર્ટમાં મુસાભાઈ બસ ઓળખાય એ માટે

#MittalPatel #NomadsOfIndia #NomadicTribes #VSSM #Dafer #DenotifiedTribes #story #ડફેર #વિચરતીવિમુક્તજાતિઓ #DGPOffice #માનવીયઅભીગમ #HumanApproach

Saturday, October 07, 2017

One thing is for sure, we are getting together, to let the word know, WE EXIST….

Mittal Patel with Marwadi Devipujak Community
We do exist…

For centuries, this land has been our home; unrecognized, unnoticed we have continued to live on its wastelands, on the margins.

The British noticed us but chose to harass us. We were hopeful of a better life in independent India. We were hopeful that our countrymen would take care of us.

But even today no one has looked after us or for us. We still continue to live unrecognized and un-noticed.

70 years of Independence is pretty long time to be waiting for a better tomorrow. It is time we tell everyone, “we exist”

We will be in Palanpur on 14th October to let the world know “we exist.”

There will be lakhs of us on that day, peacefully talking about  our plight.

Maybe things will change for better for us after this and we might not be required to tell, “we exist.”
But if we go unnoticed on 14th October we might need to come together again, maybe in  Gandhinagar or in Ahmedabad so that we could be noticed better!!

One thing is for sure, we are getting together, to let the word know, WE EXIST….

‘અમે પણ છીએ’

સદીઓથી અમે તો હતાં જ પણ અમને કોઈએ ના જોયા.

અંગ્રેજોએ અમને જોયા ને ખુબ દુભવ્યા.હતું કે આઝાદ ભારતમાં અમને અમારાં ભાળશે(જોશે) ને અમારુ દુઃખ હરશે પણ ભઈ સા'બ અમને કોઈએ ના ભાળ્યા...

એટલે જ #આઝાદીના 70 વર્ષે અમારે કેવું પડ્યું કે ‘અમે પણ છીએ’

14 #ઓક્ટોબર 2017ના રોજ પાલનપુરમાં અમને પાંચને, દસને, હજારને નહીં પણ લાખોને ભાળશો...
પછી કદાચ નહીં કહેવું પડે કે ‘અમે પણ છીએ...’

જો કે ના ભાળો તો ફરી પાછા #ગાંધીનગર કે #અમદાવાદના આંગણે બધાય ભાળી હકે એમ ભેગા થાશું પણ હવે અમે ભેળા થાશું એ પાક્કુ...

‘ને જોરથી કહીશું ‘અમે પણ સીએ’

The nomadic and denotifed communities are demanding better treatment from police and freedom to practice their profession with dignity...

“Hey,  where are you from? Where have you brought these bedsheets from?”

“Saheb, we are Salat. We sell these bedsheets. Our ancestors made and maintained flour mills. But since manual flourmills have become redundant, we had to chage our occupation and now sell such bedsheets to earn living.”

Nomadic Community with Mittal Patel in their settlement
“Do you have a license to sell? Show us the invoice to your purchases!

“Saheb, we do not have any license, here is the bill.”

“This is not a valid invoice, we need the bill with GST, this is illegal.”

“But, Saheb!!”

“No, this cannot be allowed!”
The nomadic and de-notified communities who have always
sustained themselves on traditional occupations
are facing such challenges.

“Saheb, you take whatever you want, we are illiterate. We don’t even know from where can we access the ID card required to do this business.”
“Give me four bedsheets!”

This is what the police do to harass such honest and poor bread-earners. Sometimes it is the goods while other days it is a note of Rs. 500!
Why are we harassed in such a manner when our occupation is valid? We do not rob or snatch from anyone, we work hard, walk from one village to another, carry heavy load in this heat and rain.  Give us a valid identity card so that we do not face such accusations.
Salat men selling their bedsheets

The nomadic and de-notified communities who have always sustained themselves on traditional occupations are facing such challenges with the collapse of the age-old professions. The occupations they are into now are as legit as the traditional occupations were. They are demanding better treatment from police and freedom to practice their profession with dignity.”

We are supporting their claim and demand to work with dignity, are you??

‘અલ્યા એય તમે ક્યાંના? આ ચાદરો ક્યાંથી લાવ્યા?’ ‘

સાહેબ અમે સલાટ. ચાદરોનો ધંધો કરીએ. ઘૈડિયા ઘંટી ટાંકતા ને વેચતા પણ હવે ઘંટીઓ રહી નઈ એટલે ચાદરો વેચવા ગોમે ગોમ ફરીએ. ચાદરો અમદાવાદના વેપારી કનેથી લાયા.’

‘ચાદર વેચવાનું લાયસન્સ છે? ચાદરોનું બીલ બતાવો?’

‘સાહેબ લાયસન્સ નહીં. બીલ આ રહ્યું.’

‘આ બીલ ના ચાલે. ખોટા ધંધા કરો છો.. જી.એસ.ટી.વાળુ બીલ જોઈએ. આ બધુ ગેરકાયદેસર’

‘પણ સાહેબ’

‘ના ચાલે.. ‘

‘તમાર જે જોઈએ એ લઈ લો સાહેબ, અમે અભણ અગૂંઠા છાપ. પાસુ આ ધંધાનું ઓળખોપત્ર માંગો એ ચો મળે ઈનીયે ખબર નહીં.’

‘ચાર ચાદર આપી દે...’

બસ ચાદર કે બસો પાંચસો રૃપિયા પડાવીને ગરીબની આંતરડી કકડાવીને જતા રહે...

પરંપરાગત વ્યવસાય કરનાર વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓનો આ પ્રશ્ન... 

‘અમને કેમ આવી હેરાનગતિ. અમે જુઠ્ઠા ધંધા નથી કરતા ના કોઈનું ઝૂંટવીને લઈએ. તોય પેલા ધંધો નથી કરવા દેતા. તે અમને અમે જે ધંધો (વ્યવસાય) કરીએ ઈનું ઓળખપત્ર આપો.’

પરંપરાગત વ્યવસાય કરીને જીવનારા વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓના લોકોની આ માંગ...

અમારો એને ટેકો ને તમારો?

We are Ravaldev, Devipujak and Bajaniya…

We survive in extreme poverty, when we do not have small piece of land to build a tiny house thinking of piece of land to earn livelihood would be ironical. Our work as agricultural laborers have taught us the nuances to farming. Later we began renting farmlands and orchards to work. But, when some natural calamity affects the crop the benefits are given to the framers who own the land! It is us who should be getting this support because we have invested our money and labour in the crop!! The loss is ours not landowners so why is it that they receive  the benefits and not us? We also farm on river beds but here too we face tremendous harassment.


The villages have lot of wasteland. So, can’t there be a policy where a society is formed and such spans of wasteland is given to landless people like us?

The landless farmers Ravaldev, Devipujak, Bajaniya are demanding formation of co-operate societies and allotment of small piece of land to landless farmers like them, they are demanding that the assistance during crop failure should reach them and not the farmers who own the land, they want better policies that allow them to rent the dry river beds to help them grown food!!


We are offer support  their demands, are you?

અમે #રાવળદેવ, #દેવીપૂજક ને #બજાણિયા...

અમે ગરીબ. અમારાંમાંના મોટાભાગના પાહે રહેવાય જમીન નહીં તો ખેતીની તો ક્યાંથી હોય. પણ ખેતી આવડે ખરી. ભાગીયા તરીકે ખેડુના ત્યાં રેતા રેતા અમે ખેતી કરતાંય શીખ્યા. હવે ઉધેડ જમીન વાવીએ ને ફળાઉ ઝાડની વાડીઓય ઊધેડ રાખીએ. પણ પાકને નુકશાની થાય ઈમાં સરકાર ખેડુને વળતર આપે. ઉધેડ રાખવાવાળા અમે રોકાણ કરીએ તોય નુકશાનીનું વળતર અમને નહીં. આવું કેમ?

ગામમાં ખરાબાની ને પડતર જમીન ઘણી.

જમીન વિહોણા અમને મંડળી બનાવીને ખેતી માટે જમીન ના આપો?

નદીના ભાઠામાં અમે ખેતી કરીએ એમાંય ઘણી હેરાનગતિ...

ઊઘેડ જમીન રાખનાર રાવળ દેવ, દેવીપૂજક, બજાણિયા વગેરેની માંગ,કુદરતી પાક નિષ્ફળતાનું વળતર અમનેય, ખરાબાની જમીનમાંથી અમારી સામૂહીક મંડળીઓ બનાવી ખેતી માટે જમીન આપોની ને નદીના ભાઠાય પટ્ટે આપોની અમારી માંગ.

આ માંગોને અમારો ટેકો ને તમારો...

The Meer have been requesting their inclusion in the list of nomadic communities...

 Meer Community expresses his issues with Mittal Patel
“We worship the Goddess and believe in Allah. We have equal respect for both,  we cannot do without revering our Goddess nor can we live without praying to Allah!!”

We are Meer Barot, we are the traditional genealogists to Rabari community and have always traveled with them. We could be found living in parts of Gujarat and Rajasthan but, we have no identity proofs from any of these regions.

The Current living conditions of Meer
“The government refuses to include us in the list of nomadic communities inspite of the fact that our ancestors have always lived wandering life on this land, with their house-holds loaded  on the donkeys they have kept moving all the time! So why can we be included in the list, Ben?”

These is the basic matter that confuses the Meer community. Since past many years, the Meer have been requesting their inclusion in the list of nomadic communities, the request I support and strongly recommend.



‘અમે દેવીને પુજીએને અલ્લાહનેય માનીએ. માતાજીને પગે લાગ્યા વના અમને ના ચાલે તો અલ્લાહની બંદગી વગરેય ના ચાલે. અમારે તો બેય હરખા.

અમે એટલે મીર બારોટ. રબારીઓની વંશાવળી લખનારા ને ઈમની કેડે કેડે ફરનારાં. રાજસ્થાન અને ગુજરાતમાં અમે રહીએ. પણ અમારી ઓળખ ચોયની નહીં.

સરકાર કેસે વિચરતી જાતિમાં તમે નથી તે હે બેન અમારા ઘૈડિયાતો ગધાડાં લઈન આજે ઓય ને કાલે પણે ઈમ ફરતાજ રયા તોય અમે ચમ વિચરતીમાં નહીં.....’

મીરનો આ પ્રશ્ન.... અમે કેમ વિચરતીમાં નહીં. વિચરતી જાતિની યાદીમાં અમને મુકોની માંગ મીર સમાજની.... ને મારો એને ટેકો...

Thursday, October 05, 2017

We do exist…

Mittal Patel witnessed self-owned leadership - The community
Leaders joining hands proactively for Mass Campaign
We are coming together in Palanpur on October 14th 2017 to let the world know that we exist. The number of people arriving is going to be huge for sure. Such a measure of gathering calls for some advance planning and preparation. The organizers are nomadic and de-notified communities, hence there had to be some distribution of responsibilities!!

Mittal Patel discussing the plan of action with 150+ Nomad
Community Leaders - Mass Campaign planning under progress
We held a meeting in Deesa to assign responsibilities to the community leaders of Patan and Banaskantha. The prolonged discussion was followed by deciding on the agenda for that day. We announced that those willing to take responsibility can stay back while others may leave and come at the venue on 14th. There were around 150+ leaders present in the meeting, we were hoping that 40-50 of them would stay back but, to our utter surprise not a single person stood up to leave!! We changed our seating arrangement and went in the corner so that we could have more focused discussion within a smaller group  but all of them overwhelmed us with the requests to assign responsibilities. “You do not worry about my community, we are all coming!” we were assured by each of them!!

Such overwhelming response means that these communities are tired, they are tired of waiting for these never-ending delays to come to an end. They are eager to talk about the little efforts that are required to change their lives for better!! They will not be opposing or agitating, they are gathering  to make everyone realize that they too exist….  

 ‘અમે પણ છીએ’
કહેવા 14મીએ પાલનપુર ભેગા થવાના. મોટી સંખ્યામાં લોકો આવવાના એ નક્કી. વ્યવસ્થા અને આયોજન મોટુ. વળી નિમંત્રક અને આયોજન કરનાર તમામ વિચરતી વિમુક્ત જાતિ એટલે જવાબદારીની વહેંચણી પણ કરવાની.
ડીસામાં પાટણ અને બનાસકાંઠામાં રહેતા વિચરતી વિમુક્ત જાતિના આગેવાનો જવાબદારીની વહેંચણી માટે ભેગા થયા. લાંબી ચર્ચા પછી શું કરીશુંની વાત કરી, જેને જવાબદારી લેવી ને નિભાવવી હોય એ બેસે બાકીના વ્યક્તિઓને 14મીએ મળીશું એમ કહીને જવા કહ્યું. દોઢસો કરતાં વધુ આગેવાન ઉપસ્થિત હતા. અમને હતુ કે, ચાલીસ પચાસ માણસ બેસસે પણ આ તો જબરૃ થયું એકેય આગેવાન હલ્યા નહીં. અમે જગ્યા બદલી. એક બાજુ ખુણામાં જઈને બેઠા તો ત્યાંય વીંટળાઈને, ‘અમને કો અમે શું કરીએ. બાકી મારી નાતની ચિંતા તમે છોડી દો એતો આખી આબ્બાની.’
થાક્યા છે લોકો એટલે કોઈના વિરોધ માટે નહીં પણ અમને શાંતિથી જીવવા નાની મદદ કરોની વાત કરવા તત્પર થયા છે... સ્વયં ભૂ દરેક વ્યક્તિ પોતાનો આગેવાન લો બોલો છે ને મજાની વાત....

Monday, September 25, 2017

A wonderful dream of building a house…..

Amrutbhai Raval is showing his Ration Card to Mittal Patel. 
Amrutbhai dreams of building a house of his dreams, a dream that seems to be impossible to realize with the marginal means he had and no support not even from the government has reached him ever.


“It is my fate that is at fault… I made so many rounds to seek some help to be able to build a small room, I am 50 and very recently received my first ration card that too an APL card with just my name and the names of my family members missing from it. I was hoping that i get  BPL ration so that i will get us some food 
Condition of Dhanibhai Raval at Devpura.
sufficiency but APL_card  was not issued only gets me some kerosene and that too on a fixed day. If you fail to appear at the PDS store on that day you do not get your share of kerosene for the entire month..” when Amrutbhai Rawal from Radhanpur’s Devpura village was sharing his plight, 83 years old Lakhudada joined in to narrate his agony. “I am towards the end of my life and I am still waiting for a house…” and 35 years old Dhanji had a similar story to share !!
The poor do not dream of riches like them, their dreams are also frugal yet, the policy makers and officials find it difficult to help them realize these dreams.

Conditions of Lakhudada in Devpura village.
VSSM had recently conducted a meeting with the Rawal community in Devpura where Amrutbhai, Lakhudada, Dhanji and many others insisted I visit their homes and shared their stories to be shared here...

અમૃતભાઈ રાવળની અપેક્ષા એક બંગલા બને ન્યારાની. 
જો કે બંગલો બનાવી શકવાની સગવડ નહીં ને કોઈની મદદ(સરકારની) આજ સુધી પાકી ઓરડી માટેય મળી નહીં.
‘ઓયડા માટે કેટલા ધોડા કર્યા પણ હાહરુ કરમમાં જ નઈ. પચા વરસે રેશનકેડ મલ્યું. ઈમાંય મારા એકલાનું જ નોમ લસઈન આયું. હેડો ઘર ના થ્યું તે કોય નઈ બીપીએલ રેશનકેડ મલશે તો ખાવા ધોન તો મલશે. પણ આલ્યુ એપીએલ કેડ. નકરુ કેરોસીન મલ. એય પાસુ નક્કી કરેલા દાડે જ. એ દાડો જ્યો તો કેરોસીનેય ના મલ..’ રાધનપુર તાલુકાના દેવપુરાગામના અમૃતભાઈ રાવળની આ વાત ચાલતી હતી ત્યાં એંસી વર્ષના લખુદાદાએ કહ્યું, ‘આખી જીંદગી ગઈ પણ પાકુ ઘર ના મલ્યું’ પાંત્રીસ વર્ષના ધનજીની પણ આજ કહાની. 
ગરીબોના સપનાં મહેલ જેવડા નથી. મુઠ્ઠીમાં સમાય એવડા સપના પુરા કરવાનું અઘરુ ક્યાં પડે છે એ સમજાતું નથી... 
દેવપુરા રાવળ સમાજ સાથે બેઠક કરી ને અમૃતભાઈ, લખુદાદા, ઘનજીને બીજા કેટલાયે એમના ઘરે આવવા આગ્રહ કર્યો ને એમણે જે બતાવ્યું તે અહીંયા મુક્યુ....

Thursday, September 21, 2017

Lalabhai decides to give up his tobacco, glad he proved me wrong!!

He left Tobacco forever immediately on a single urge of Mittal Patel
An exemplary determination of Lalabhai and a profound love and Honesty...
It was one those regular visits to the settlements when I chanced upon taking a tractor ride to Benavas in a tractor driven by Lalabhai Raval. On the way back, Lalabhai began talking but I observed he was talking in a different manner may be because of the tobacco he had stuffed in his mouth. I am against such addictions and tend to breakout in to a lecture when I find people wasting their health and money to such nuisances.

“Lalabhai, you are such wonderful human being, this habit of chewing tobacco does not suit you!!”
As if Lalabhai was waiting for my sermon, the tractor came to a sudden halt, Lalabhai got off it and took out all the tobacco packets he had in the pocket.
“Ben, you told me to leave tobacco and I am giving it up… I do not want to do anything that you do not approve!!”

I was delighted at his instant action but there was a feeling of apprehension as well giving up addictions is not an easy task. People commit to it in the spur of moment but usually fail hold up to that commitment. Honestly, I was expecting the same with Lalabhai!!!

After 20 days, I was again required to go to Benavas and once again got to meet Lalabhai. It was very natural for me pop up the question, “So, could you give up your tobacco addiction??”

“Yes Ben. Thank god you told me to give up the addiction. I have saved daily expense of Rs. 40-50 and the damage it did to my health. How can I make a wrong promise to you, Ben? That day was the last time I took tobacco…. Now it is going to be never ever!!

Once again, I was required to take a ride on his tractor to reach my destination but, this time there was a kind of #satisfaction and joy. Sometimes I do wonder should I keep on playing the normal ‘don’t take tobacco, gutka, or smoke bidi’ etc etc.. talks, does it make any difference but when we have someone like Lalabhai who was waiting for that nudge I feel, why not?

લાલાભાઈ રાવળ સાથે એમના ટ્રેક્ટરમાં બેસીને બેણાવાસમાં જવાનું થયું. બેણાવાસમાં રહેનારા તમામ સાથે બેઠક કરીને અમે ટ્રેક્ટરમાં પરત ફર્યા. લાલાભાઈએ ફરી વાતો શરૃ કરી પણ તેમના બોલવામાં થોડું જુદા પણુ લાગ્યું. મૂળ તો મોઢાંમાં નાખેલા તમાકુના કારણે આવું થઈ રહ્યાનું લાગ્યું. એમનું આવી રીતે તમાકુ ખાવું જરાય ગમ્યું નહીં. એટલે સાહજિક રીતે જ બોલાઈ ગયું, 

‘લાલાભાઈ તમે ખુબ સરસ માણસ છો આ તમાકુની લત તમને શોભતી નથી.’
આમ તો દરેક જગ્યાએ વ્યસન કરનારને જોવું ને અનાયાસે જ ભાષણ આપવાનું શરૃ કરી દઉ. એવું જ અહીંયા કર્યું. પણ મારુ બોલવાનું પુરુ થયું કે, તુરત ટ્રેક્ટર ચલાવતા ચલાવતા લાલાભાઈ ઊભા થયા ને ખીસ્સામાંથી તમાકુની કેટલીયે પડીકીઓ કાઢી ને, 
‘લો બેન તમે કીધુન તે આજથી મેલ્યું. તમન ના ગમે એવું એકેય કોમ નહીં કરવું.’
મન લાલાભાઈની વાતથી રાજી થયું મે હરખ વ્યક્ત કર્યો પણ વ્યસન છોડવું સહેલું નથી એવું બધા કહે એટલે મને લાગ્યું કદાચ લાલાભાઈથી નહીં છુટે... આજે ઉતાવળમાં આ કહી દીધું પણ...
આ વાત થયાના વીસેક દિવસ પછી પાછી બેણાવાસ ગઈ ને ફરી લાલાભાઈ મળ્યા.
‘શું થયું વ્યસનનું? છુટ્યું કે?’ આ પ્રશ્નના જવાબમાં એમણે કહ્યું, 
‘હા બેન હાવ ગ્યું. સારુ થ્યું તમે કીધુ તે, રોજના ચાલી – પચા રૃપિયાય બચ્યા ન તબીયતને નુકશોન થતું બચ્યું અને હા તમારી હોમે એક ફેરા મુચ્યુ તો મુચ્યુ હવ જીંદગીમાં ફરી કોય દાડો તમાકુ ન હાથ નઈ લાગડું. તમારી આગળ ખોટુ નીમ ના લેવાય...’
એમની સાથે ટ્રેક્ટરમાં ફેર બેસતા ફરી મન હરખાઈ ગયું..
ક્યારેક અનાયાસે કહેવાઈ ગયેલી વાતની કેવી સરસ અસર થાય છે એનું લાલાભાઈ ઉત્તમ ઉદાહરણ....

Tuesday, September 05, 2017

Beautiful memories of challenging times…

“Ben that house you see there, that is my house. Please come for tea.” He had met us just two minutes back, “How come you are here, you had send lot of aid to our village, am I correct, Ben??

Becharbhai Maharaj - A Khariya resident - narrates his refreshing experience to
Mittalben Patel & Shri Rashminbhai Sanghvi during their post-flood visit
His statement confused me, it was not us who had given them aid, we were merely instrumental in bringing them aid, we cannot be taking any credit for that!! My mind was busy with these thoughts when he said, “Ben, we have witnessed many such floods but, this time we have been helped a lot by everyone. I had gone to Madhi to get saplings for my farm. You know how far Madhi is, 200 kilometers from here almost near Vijapur. The guy selling saplings asked my village and when I said Khariya he told me he was at our village with a truck full of fodder for animals and so much more. That guy wasn’t a rich fellow. He had a very small farm but he worried about us when he read of Khariya in newspaper and reached us with all the help he could.” He was overwhelmed by such gestures of kindness and help reaching them during some of the most difficult times of their lives. The gratitude towards such acts of kindness could be seen on his face!!!
He could not believe that a small farmer from as far as 200 kilometers could think of showing such generosity… “my entire Banaskantha was here to help us and I am extremely grateful to everyone who did. It is because of you all that we have managed this crisis… did you know any of us?? Yet you decided to help us!! How can we not offer you tea??”

The Banas river between Khariya and Mota Jampur decided to go wild without warning anyone, that night it just decided to spread its span from 50 meters to 2 kilometers….as we were looking at the aftermath our eyes fell of the beautiful setting sun in the horizon and we decided to get down and take a picture of it to find Khariya’s Becharbhai Maharaj who with his touching narrative refreshed us even before we could have the tea he offered……

The beautiful aftermath of the good deeds and kind gestures by human kind during such challenging times have made such profound impact…

With two outstanding humans... Respected Shri. RashminbhaiSanghvi and Becharbhai Maharaj…

'બેન ચા પાણી પીશો? પણે દેખાય એ ઘર મારુ. આવો બેન.'
બસ બે મિનિટ પહેલા મળ્યા ત્યારે એમણે પૂછ્યું, 'કેમ આ બાજુ બેન? તમે અમારા ગામમાં સહાય આલેલી ને બેન?'
એમના આવું પૂછવાથી હું તો હા ના ની અસમઝમાં પડી. સહાય કોની ને કોણે આપી અમે તો નિમિત્ત હતા ને એમાં આમ જશ લઇ લેવાય?? આ ગડમથ ચાલતી હતી ત્યાં એ બોલ્યા...
'બેન પોણી તો પેલાય ઘણા આયા પણ આ ફેરા લોકોએ ખુબ સહાયતા કરી. હું મારા ખેતર માટે રોપા લેવા માઢી જ્યો તો બેન. માઢી ચેટલું સેટ પડ્યું? 200 કિલોમીટર થાય. ઠેક વિજાપુરની બાજુમો. પેલા રોપવાળાએ મન પુસ્યું ક, 'કાકા ચોના?' અન મેં કીધું ખારીયા. ઈને મન કીધું, 'અમે આયાતા ખારીયા. ઘાસ પૂળાની આઇસર ભરી ન. અન બીજુયે ઘણું લઈન' એ રોપાવાળો કોય મોટો જબરો પૈસાવાળો નતો. બે વિધા જમીનનો માલિક હતો પણ જુઓ અમારી ચિંતા કરીન ખારીયાનું છાપામો વોચીન ખારીયા આઇન ઈને મદદ આલી. આ વાત કરતા કરતા સખત અહોભાવ એમના મોઢા પર જણાતો હતો.
અને સૌથી અગત્યનું ઠેઠ 200 કિલોમીટર દૂરથી અને એય પાછો બે વિધા જમીનનો માલીક ગાડી ભરીને ઘાસ લઈને આવે એ એમના માનવામાં આવતું જ નહોતું.

'અમારું આખું બનાસકોઠા મદદ કરાવવાળા બધાનો આભાર મોનઅ. તમે બધા હોવ ન અમે બેઠા થઈયે નકર.... તમે બધા ચો ઓળખતાતા અમન? તોય મદદ કરીન? તો અમે ચા- પોણીમોથી તો ના જઇયે ન?'
ખારીયા અને મોટાજામપુરની વચમાં બનાસે ના કોઈ રણશિંગું ફૂંક્યું ના લડવાની તક આપી બસ એણે તો કાળી રાતમાં પોતાનું સામ્રાજય 50 મીટરમાંથી વધારી બે કી.મી.નુંં કરી દીધું. આ જોઈ રહ્યા હતા ત્યાં સરસ સુર્યાસ્ત થઇ રહ્યાનું જોયું. ને એનો ફોટો પાડવા નીચે ઊતર્યાને ખારીયાના બેચરભાઈ મહારાજનું ચાનું આમંત્રણ મળ્યું ને ચા પીધા વગર ટેસ કરાવી દે એવી અદભુત વાત એમણે કરી...
માનવતાના અદભુત કાર્યોની સુવાસ કેવી સરસ પથરાઈ નહીં..
આદરણીય રશ્મિનભાઈ સંઘવી અને બેચરભાઈ મહારાજ બેય અદભુત માણસો...